Portret Schilderij van Foto

Neem contact op

some image

0413-331465
info@lijsterie.nl

Een mooie dag, een mooi vak!

Wanneer je van je hobby je werk maakt zijn er zelden slechte dagen, begrijp me niet verkeerd, ik heb ze ook wel eens hoor. Zware dagen ook: zo vaak dat je hele emotionele momenten (mee-)beleeft. En heel soms valt het allemaal samen, dat je een bijna onmogelijke vraag gesteld wordt, dat je die uitdaging wel aan moét gaan het is immers de enige mogelijkheid. En dan dat moment dat alle puzzelstukjes in elkaar vallen, dat een creatie tot leven komt, dat moment is zo dierbaar.

Ik herinner me nog zo goed hoe, een aantal jaar geleden alweer, één van de meest gestelde vragen zou leiden tot de moeilijkste opdracht die ik ooit heb gekregen. Mevrouw Janssen belde mij op met de eenvoudig lijkende vraag; “Maakt u ook portretten?” Uiteraard antwoordde ik al vlug “Ja zeker”. Niet beseffende wat de vraag eigenlijk inhield: ik zou een portret maken zonder foto van deze meneer. 

Mevrouw Janssen legde uit waar de schoen wrong: “Ziet u, mijn vader is al enige jaren geleden overleden. Hij was nog maar 65. Helaas hebben wij geen enkele foto van hem. Tenminste Wij hebben geen foto van hem waar hij goed op staat. Steeds wanneer iemand een foto van hem wilde maken, dook hij weg. Hij wilde pertinent niet op de foto. Zo komt het dus dat ik alleen foto’s heb waarop hij zijn gezicht heeft weggedraaid. Ik heb alleen maar een paar foto’s waarop de achterkant van zijn hoofd te zien is en ik zou zo graag weer zijn gezicht zien. Ik wil hem weer een keer in zijn ogen kijken! En nu zie ik dus maar één mogelijkheid: een portret van zijn gezicht.

Nu begon bij mij het besef te komen: er is dus bijna niets om mee te werken. Sommige mensen worden nu eenmaal verlegen wanneer er een foto van hen wordt gemaakt: camera angst. Ik heb aan mevrouw Janssen gevraagd of er misschien wel nog -hele- oude foto’s van haar vader waren: zoals bijvoorbeeld een trouwfoto, al was het nog zo lang geleden, daar staat vaak wel een gezicht op! Met flink wat speurwerk vond ze die inderdaad een; een zwart wit foto van vlak na de oorlog. Een jonge man met een flinke bos donker haar, keek mij dan eindelijk aan! Ik keek in het gezicht van de zo gemiste vader. 

Deze hele oude foto, samen met de mislukte foto’s waar een half oor op stond, de bovenkant van zijn kalende schedel, of slechts een stuk van zijn schouder, deze foto’s samen gaven mij alle puzzelstukjes die ik nodig had om de vader weer tot leven te brengen door zijn gezicht te reconstrueren. 

Helaas betekende dit nog niet het einde van mijn reis met de vader van Mevrouw Janssen. Omdat de oude trouwfoto heel erg klein was, had ik een probleem met de vorm van de ogen en de kleur viel natuurlijk niet te bepalen aan de hand van en korrelige, oude zwart wit foto. Hierdoor heb ik mevrouw Janssen moeten bellen om te vragen of (en zo ja wie) in de familie zijn kleur ogen had. We hadden geluk: haar zus heeft toen geposeerd om de vorm maar belangrijker nog, de kleur van de ogen goed op het doek te krijgen.

Toen het portret klaar was heb ik mevrouw Janssen uitgenodigd om bij mij het portret te komen bekijken. Ze viel stil toen ze de kamer binnen kwam en de pasteltekening zag staan. Het eerste dat ze, met een snik in haar stem zei was: “Ik heb mijn vader terug!” Tja, dan houd ik het echt niet droog, dus hebben we samen een potje zitten snikken. Maar gek genoeg viel alle spanning van me af. Dit was mijn aller, aller moeilijkste opdracht ooit, maar wel de opdracht waar ik de mooiste herinnering aan heb. Overbodig om te zeggen dat de opdracht was geslaagd. Stralend liep mevrouw Janssen later de deur uit. Met het, zorgvuldig ingepakte, portret stevig in haar handen.  

Dat was voor mij een mooie dag, dit is voor mij een mooi vak!

Heeft u dus een foto van een dierbare? En wil jij graag een portretschilderij laten maken op doek of glas? Daag me uit om jouw dierbare te schilderen door contact op te nemen. En laat jouw dierbare tot leven komt op het schilderij.

Laatste items